روزگار عجیبیست. من سرگردان و متحیر مانده ام. نشانه های زوال جوانی را به عینه در ظاهرم میبینم. پیری پوستم، سفید شدن موهایم، بی حوصله گی های همیشگیم، زوال حافظه ام و الی آخر. ولی همچنان به تماشای جهان ایستاده ام. ناخودآگاهم هنوز به ازدواج و تشکیل خانواده امید دارد. اما خودآگاهم و آن غشای لزجی شکل سرم، چندان امیدی به آینده ای روشن ندارند. به گذار روزها پی در پی و هفته ها پشت سر هم عادت کرده ام. واقعا سی و شش سالگی عدد بزرگیست. برخلاف خیلی از روشن فکران سفید پوش و همیشه آنکارد، که سن را عددی میدانند و بس، به نظرم سن تنها عدد نیست. سن روزشمار کهنگی و شکست هاست. برای افرادی که شکست خورده اند و قافیه ی زندگی را به ردیف مرگ باخته اند. در روز جاری با دختری هم کلام شدم. از قبل میشناختمش و گاها بهش سر میزدم. دختر فلج بود و از زمین و زمان می نالید. از گرانی کاردرمانی و اینکه تاثیری بر روی عضلاتش ندارد. دائما از پسری حرف میزد که عاشقانه دوستش داشت. و پسر دندان پزشکی بود که در رشت زندگی می کرد. به گمانم فکر و خیال زیاد داشت و برای همین تنها دلخوشیش را فریاد می زد. راننده ی آژانسی که بیشتر با او رفت و آمد میکرد، دم در آسانسور به گوشم حرفی گفت که شوکه شدم.
پسر اهل رشت، توهمی بیش نبود.
ولکن، صحبت سر سن بود و سی و شش سالگی! روزگار سختیست. و تنهایی سخت تر..
برچسب:
نویسنده: mea